Een kaasplank is het makkelijkste gerecht dat je kunt maken en tegelijk het lastigste om wijn bij te kiezen. Want je zet zes dingen op één plank die allemaal iets anders van je glas vragen. Wijn bij Italiaanse kaas is daarom vooral een kwestie van niet één perfecte fles zoeken, maar van slim groeperen.
Wij doen dit thuis eigenlijk elke maand: een plank, wat brood, en twee flessen open in plaats van één. In dit artikel laten we zien hoe je die twee kiest.
De drie regels die je nodig hebt
1. Zuur bij vet. Verse, romige kaas — burrata, mozzarella, jonge ricotta — is vettig en zacht. Je hebt zuur nodig om je mond weer schoon te maken. Een frisse witte wijn of een bubbel doet dat; een zware rode wijn maakt de hap alleen maar plakkeriger.
2. Kracht bij kracht. Hoe ouder en zouter de kaas, hoe meer structuur de wijn mag hebben. Bij een oude Pecorino of een Parmigiano van drie jaar heb je iets nodig met tannine en body, anders wordt je wijn weggeblazen.
3. Streek bij streek. Niet romantisch bedoeld maar praktisch: kazen en wijnen uit hetzelfde gebied zijn samen opgegroeid. Pecorino uit de Marche naast een witte wijn uit de Marche is geen toeval dat werkt — het is eeuwen oefening.
Groep 1: verse en zachte kaas
Denk aan burrata, mozzarella di bufala, stracciatella, jonge ricotta en verse geitenkaas. Deze kazen zijn mild, romig en licht zoetig. Ze hebben frisheid en een beetje zout tegenover zich nodig.
Monte Tondo Soave Classico
100% Garganega uit Soave Classico. Witte bloemen, perzik, citroen en amandel, met minerale ondertonen en een zijdezachte textuur. De productpagina noemt burrata en jonge pecorino letterlijk als combinatie, en dat klopt precies: het zuur snijdt door de room, de amandeltoon pakt de zoetige kant van de kaas op. Schenken op 8–10 °C.
Gorghi Tondi Catarratto Midor
Wil je iets met net wat meer karakter: deze Siciliaanse Catarratto heeft citrus, vlierbloesem, rijpe citroen en abrikoos, met zachte zuren en een licht zoute toets die je proeft doordat de wijngaarden vlak bij zee en zand liggen. Dat zoutje naast verse geitenkaas is verrassend goed. 12,5%, schenken op 8–10 °C.
Groep 2: halfharde en middeloude kaas
Hier zitten de kazen die de meeste planken dragen: jonge tot middeloude Pecorino, Asiago, Fontina, Provolone. Ze hebben meer zout, meer nootachtigheid, en een stevigere structuur.
Terracruda Campodarchi
Bianchello del Metauro uit een topselectie, gerijpt op staal met een lange gistlagering. Daardoor heeft hij meer gewicht en een vollere textuur dan een doorsnee Bianchello, terwijl het zuur gewoon overeind blijft. Uit precies de streek waar de Pecorino vandaan komt, en precies genoeg body om ertegenop te kunnen — de productpagina noemt gerijpte kaas expliciet.
Poggio al Sole Trittico
Wil je toch rood bij deze groep: 70% Sangiovese met 15% Merlot en 15% Cabernet Sauvignon, van vijftien jaar oude stokken bij Badia a Passignano. Rijping op gebruikte barriques en staal — het hout geeft structuur maar laat het fruit met rust, en dat frisse zuur is precies wat je wilt naast zoute kaas. Droog, geen restsuiker.
Groep 3: oude, harde en pittige kaas
Parmigiano Reggiano van 24 maanden of ouder, oude Pecorino Romano, Gorgonzola piccante. Deze kazen zijn intens, kristallig, zout en soms scherp. Nu mag de wijn er echt tegenaan.
Poggio al Sole Chianti Classico
90% Sangiovese en 10% Canaiolo uit Chianti Classico DOCG. Frisse kersen, aardbeien en frambozen, met kruidigheid, subtiele mineraliteit en zachte tannines; in de afdronk walnoot en een lichte chocoladetoon. De productpagina noemt harde kazen zoals pecorino expliciet. Dit is de klassieker die altijd werkt. 14%, schenken op 16–18 °C.
Guerrieri Nero
Voor de zwaarste hoek van de plank: 40% Montepulciano, 40% Sangiovese en 20% Cabernet Sauvignon uit de Marche. Rijpe kersen, blauwe bessen en viooltjes, met vanille, cacao en specerijen, zijdezachte tannines en een lange afdronk met cacao en leer. De productpagina noemt oude kazen als Pecorino en Parmigiano — geloof dat maar.
Baron Longo Felix Anton Lagrein
En als je iets wilt dat niemand aan tafel verwacht: Lagrein uit Alto Adige, vol donker bosfruit maar soepel en toegankelijk, met oude kaas als een van de aanbevolen combinaties. Biodynamisch, vegan.
Hoe wij het thuis doen
Twee flessen, niet meer. Eén frisse witte voor de linkerkant van de plank (vers en halfhard) en één rode met structuur voor de rechterkant (oud en pittig). Zet de kazen in volgorde van mild naar krachtig neer, en begin links. Zo bouw je op in plaats van dat je na de Gorgonzola niets meer proeft.
Verder: haal de kaas minstens een uur van tevoren uit de koelkast. Koude kaas smaakt naar niets, en dan is elke wijnkeuze verspild.
Wil je nog verder duiken in de druif die het vaakst naast Italiaanse kaas staat? Lees dan Sangiovese wijn: de ziel van Italië in je glas.
Zelf een plank samenstellen? Bekijk onze witte wijnen en rode wijnen.
